EDIT: (Op verzoek) Uitgebreidere reviews!
Gedownload:
Starcraft 2: Wings of Liberty
Genre: RTS
Voorlopig Kort Oordeel: Meh/OK
Uitgebreider:
Starcraft wordt al jaren gezien als een van de grondleggers van het RTS-genre en hoewel het al een kleine 12 jaar uit is wordt het nog steeds gespeeld in bepaalde delen van de wereld (lees: Zuid-Korea) door trouwe fans (lees: addicts). Veel mensen keken dan ook reikhalzend uit naar het echte vervolg van dit legendarische spel. Na een tijdje in de multiplayer-beta gezetten te hebben, vond ik het eens tijd om te kijken wat de singleplayer voor me in petto had. Jammer genoeg kon ik alleen de campaign doen (erg vroege crack), maar dat mocht de pret niet drukken. De campaign zit aardig leuk in elkaar, je bent James Raynor, een vrijheidsstrijder tegen de evil Dominion. Net als je bezig bent met wat mensen te bevrijden, is er opeens een dikke zerg-rush en heb je schijt aan de knikker. Het verhaal heb ik nog niet afgemaakt, maar ik verwacht geen grote onverwachte plotwendingen. Qua spelmechanieken doet de campaign denken aan een RPG. Je hebt een mooi thuisstation, met de nodige faciliteiten om upgrades te kopen en bij elke missie unlock je weer wat leuke units en upgrade-mogelijkheden. Tijdens de verschillende battles is de basis natuurlijk de vrij standaard RTS-taferelen; resources verzamelen, units bouwen en vijandelijke dingen kapot maken. Hetgeen wat dit spel speciaal maakt is dat er ontzettend veel diepte zit in die laatste twee punten. Er zijn genoeg units per ras en elke unit heeft een of meerdere counters. Daarnaast hebben de meeste ook speciale eigenschappen; zoals tijdelijke boosts, onzichtbare muren tevoorschijn toveren of over ravijnen springen. Dit is uiteindelijk ook allemaal ontzetten goed op elkaar afgestemd en dat zorgt voor een mooie algehele balans over de drie rassen.
Tot nu toe heb ik wel al wat plezier gehad, alhoewel ik me wel nog wat erger aan het ontbreken van een skirmish en/of lan-modus bij deze versie. Tot die modi beschikbaar worden behoud ik me op: Meh/OK
Gekocht:
The Dillinger Escape Plan, Option Paralysis/
Genre: Mathcore/Avant-garde Metal (zo spreekt wiki)
Kort Oordeel: WREED
Uitgebreider:
The Dillinger Escape Plan kwam ooit tot mijn aandacht door een vermeende connectie met een andere band waar ik graag naar luister. Nu is deze connectie ver te zoeken, maar uiteindelijk raakte ik toch geïnteresseerd in de muziek die deze unieke band maakte. Bij mijn eerste zoektocht naar de band, kwam ik bij het nummer Milk Lizard van het album Ire Works en mijn eerste gedachte bij het luisteren was: "Huh, is dat een trompet?". Mijn gedachte bleek waar, want tDEP heeft het onwaarschijnlijke voor elkaar gekregen door een trompet goed te doen klinken in een metal-nummer. Na een tijdje liep ik door de Media Markt en kwam het album Option Paralysis van ze tegen. Ik besloot het eens een keer te bekijken wat ze nog allemaal voor verrassingen in hun petto hadden. De opener van het album, Farewell, Mona Lisa, hakt er meteen keihard in met bijna chaotische gitaarriffs en drumpartijen. In het midden van het nummer komt opeens een rustig, jazz-achtig stukje, waarna de bijna-chaos weer onverstoord verder gaat. Deze trend kan je ook over heel het album zien. Met keiharde nummers als Good Neighbour en Crystal Morning laten ze zien dat ze uitstekend met hun instrumenten om kunnen gaan, terwijl hun nummers na een aantal keren niet gaan vervelen. Met nummers als Gold Teeth on a Bum en I Wouldn't If You Didn't laten ze zien dat ze ook uitstekend rustigere, mee-zing nummers kunnen maken, terwijl het instrumentaal nog steeds ontzetten ingewikkeld blijft. Een ander voorbeeld van een van de rustigere nummers is Widower. Het nummer begint met een rustige piano die een jazz-tunetje inzet. Op den duur sluiten steeds meer instrumenten zich aan bij de mix, waardoor het steeds meer richting de hard-rock gaat neigen en dan opeens uit het niets komt een keihard Mathcore stuk. De Mathcore verdwijnt zo gauw hij is verschenen en weer komt de piano met een jazz-tunetje. Uiteindelijk eindigt het nummer in een compleet in een uiterst goed hard-rock sfeertje. Elk van de nummers zou zo uitgebreid kunnen worden beschreven door de verschillende instrumenten, riffs, ritme's en zangtechnieken. En dit is wat mij betreft hetgeen wat deze band zó goed maakt; ze blijven continu evolueren, zonder ooit hun eigen stijl of geluid te verliezen. Het eindoordeel is dus: WREED
The Black Keys, Brothers
Genre: Blues Rock
Kort Oordeel: Lekker Relaxed en doet denken aan Werchter :D
Uitgebreider:
Zie post #7
Gaat nu voort en maak vele reacties hierop!
Edited on 09 August 2010 15:41 by Jos.
.